دلنامه

سکوت و تنهایی وقتی  با لحظه های بی قراری  همراه بشه نوشتن که هیچ ، زندگی رو هم برات سخت میکنه

یه زمانی برای اینکه نوشته هفتم رو روی برد دوره بزنم یه زنگ تفریح بست بود ولی الان برای چهار خط نوشتن ...

بالای یه برج رو به شهر نشستم . از این بالا چقدر خونه ها ..... ماشین ها کوچیکن.....

حالا خوبه اینا از بالا کوچیکن....بعضی ها از همون پایین هم انقدر کوچیکن که نیازی به بالا رفتنو از دور دیدنشون نیست

انسان های بزرگ با شخصیت های کوچیک

برای لحظه ای چشمام رو میبندم .....آینده خودم رو توی این شهر  با این مردم تصور می کنم مردمانی که مثل یه وانت پر از میوه ... همه از یک نوع هستن و هیچ کس مثل هم نیست

 آینده ای که معلوم نیست دست خودمه یا دیگران .....وقتی دیگران  میخوان اونی بشی که دوست دارن ..... وقتی تو دوست داری اونی بشی که دوست داری ....... خوب میشه مثل آشی که دوتا آشپز داره .... یا شور میشی یا بی نمک

زندگی من هم همین شده.....یه وقتایی انقدر شور شده که قابل تحمل نبوده.........یه وقتایی هم انقدر بی نمک شده که اشتهای آدم رو  برای گذروندنش از بین برده

 یادمه یه وقتایی پیدا کردن جواب مسئله های سخت چه لذتی داشت ... یه وقتایی مجبور میشدم از خوابم بزنم تا لذت پیدا کردن جواب رو زودتر بچشم

هنوز هم مسئله های پیچیده هست ..... هنوز هم بی خوابی هست..... ولی این کجا و آن کجا

زندگی

جز سلسله همیشگی تسویه حسابها نیست

بعضی دین اند

و بعضی اعتبار

بشر با زشتی مدیون می شود

و با نیکی معتبر                                                    - ربازار تارز -

mhb....................................