 |
 |
 |
پیرمرد آرام از کنارم می گذشت.
با عصا ، با کلاه.
با غم ، با درد.
زمزمه می کرد :
«عجب رسمیه
رسم زمونه
قصه ی برگ و باد خزونه
می رن آدما
از اونا فقط
خاطره هاشون
به جا می مونه...»
حامد
ممدل با لیوانی چای از راه رسید و گذاشت جلوی من و گفت: من پر رنگ دوست نداشتم و گرنه میخوردمش. کز کردم بقل شومینه. پاهام رو جمع کردم توی سینه ام و سرم رو گذاشتم روی پام. گفتم: میخوام یه زنگ بزنم بهش و بگم دوستش دارم. همین و دیگه هیچی نگم. تا لااقل خفه نشم از این حناقی که افتاده به جونم. ....آشغال عوضی. کثافت. کجا در رفتی. بیا ببین چه کار کردی.. بی شرف من حالیم نبود و بچه گی کردم تو چرا.... قسمت اول..................... (این ماجرا اتفاق نیفتاده و ساخته دست نویسنده هست mhb
لبخند گندی تحویلش دادم و خودش رو جمع کرد.
ممدل خودش و کشید گوشه دیوار و بالش شب قبل رو بغل گرفت و حرفم رو قطع کرد و گفت: خودتو لوس نکن هم من میدونم و هم خودت که عاشق شدی.
گفتم: برو گمشو بابا. چرا الکی حرف در میاری واسه آدم.
گفتم: خودت چه کار کردی پسر؟
گفت: هیچی رفتم یه ایمیل بهش زدم و گفتم بیای تهران میام خواستگاریت. میام میگیرمت. میام به بابات میگم دوستت دارم. میام میگم من پول ندارم مدرک درست و درمون ندارم کار ندارم. آینده ندارم و هیچی ندارم ولی دختر شما رو دوست دارم. میخوام باهاش زندگی کنم. میخوام خوشبختم کنه!
هاج و واج نگاهش کردم و او هم نگاهم کرد و گفت: یک دو سه .
قاه قاه قاه قاه....
سامان که باز موبایل لعنتیش دستش بود وارد جمع ما شد و گوشیشو داد دستم و گفت ببین چی میگه ....
)
یه عده رفتن اون بالا مالاها،
بقیه شونم هم رفتن اون پایین مایین ها و گفتن :
چشم ارباب، اطاعت آقا.
خاک روی خاکستر نشست
گرد و غبار روی خاک نشست
اونا اعتقادی به شلوغ کردن نداشتن
خیلی آروم رفتن ته اتوبوس نشستن و گفتن :
چشم ارباب، اطاعت آقا.
وقتی اوضاع خراب شد، اونا یه کم دعا خوندن،
بعدش یه دست کوچیک رفت بالا و یه کم تکون خورد،
اما هیچ کاری نکرد و فقط گفت :
چشم ارباب، اطاعت آقا.
بعد همشون رفتن بیرون و یه کم صبر کردن
یه کم سؤال کردن و یه کم بیشتر التماس کردن
یه کم خوشحال شدن و یه کم مست کردن
یه کم فکر کردن و یه کم رأی دادن
یه خورده امیدوار شدن و یه کم انتظار کشیدن
خیلی بیشتر از یه کم تظاهرات کردن
خیلی بیشتر از یه کم به بهشت رفتن
از یه کم ، بیشتر جنگیدن
از یه کم ، بیشتر راه رفتن
تا اینکه آخرش ، دیگه هیچ کس نگفت :
چشم ارباب، اطاعت آقا.
آخر این قصه رو خودت خوب می دونی،
اونا ، برابری رو بدست آوردن،
و حالا مث من و شما، می تونن استوار و آزاد وایسن و بگن :
چشم ارباب، اطاعت آقا.
شل سیلورستاین
آه اینک بهار!
آنکه بادبادکش را هوا می کرد
دیگر نیامد
***
راهب رهنورد
محو شونده در مه -
آوای زنگوله ها
***
شهریان
برگ قرمز افرایی در دستشان
قطار به جانب خانه ها
نایتو میستسو
(شکوفه های آلوبن/گونتر دبون/علی عبداللهی)